Baráttan harðnar hjá Eiði Smára

Ég fór á Nývang í gærkvöldi og horfði á Barcelona vinna Celta Vigo 3-1. Ég er smeykur um að Guðjón Þórðar hefði verið orðinn ókyrr mjög á bekknum, þótt hann væri kannski ekki farinn að berja varamannaskýlið að innanverðu að hætti Rocky Balboa. Það gerði Frank Rijkaard á dögunum þegar hann horfði á Barcelona steinliggja gegn Espanyol hérna í borginni.  Ógæfa FC Barcelona lagðist svo illa í Hollendinginn hrokkinhærða að það sauð á honum. 

Rijkaard var meira að segja berhentur þegar hann braut sig í gegnum hliðarrúðuna á varamannaskýlinu á Olympíufjallinu eins og hann væri að slengja hendinni í gegnum baðvatnið heima hjá sér. Hann var fínn í tauinu þá og líka í gærkvöldi og lét Eið Smára fá röskar tíu mínútur. Það yljaði manni að sjá glókollinn hlaupa inn á. Hann er kallaður “Íslendingurinn” í blöðunum, en “Saltfiskurinn” hérna í Poblenou hverfinu.  Áhorfendur fögnuðu honum ákaft og Eiður strauk Saviola föðurlega um vangann þegar hann steig inn á snöggklipptan Nývanginn.  

Eiður leysti sum sé helsta keppinaut sinn um sæti í Barca-liðinu af hólmi, en smávaxni hlaupagikkurinn Saviola, skoraði með skalla í leiknum. Hann var langlægstur í teignum en líklega svo lítt áberendi að enginn í Celta-liðinu nennti að valda hann. Þarna varði Saviola sæti sitt í byrjunarliðinu að öllum líkindum og aftur þarf Eiður Smári þá að byrja á bekknum því Giuly skoraði líka. Saviola klúðraði nú samt tveimur svakalega fínum færum og fékk lítillega á baukinn í blöðunum í morgun. Annars hefur hann verið í miklu uppáhaldi undanfarið enda skorar hann grimmt og mörkin telja hérna í Katalóníu.

Þeir eru stöðugt bornir saman hann og Eiður og nú er Saviola með vinninginn. Maður var svona að gæla við að Saviola væri bara að setja í einhverjum miðlungs bikarleikjum en mörkin hans í deildinni sýna að það er enginn hvítvoðungsbragur á leikstílnum hjá honum. Enda eru forkólfar Juventus alveg eins og breimandi kettir uppi á Nou Camp að reyna að véla Saviola til Tórínó. En þetta var ekkert sérlega fjörugt á Camp Nou í gærkvöldi þótt mörkin yrðu fjögur. Börsungar sýndu á fáeinum köflum fantatakta og kynngimagnaðar sendingar.  Langtímum saman lék Barca-liðið samt einhverja útgáfu af svefndrykkjulegum göngubolta, sem einkenndist af letirakningum um allan völl, aðallega þó á sínum eigin helmingi. Þetta var nú bara kallað leti í Dýrafirðinum í gamla daga.  Þeir virtust í öllu falli ekki miklir áhættufíklar Barca-drengirnir í gærkvöldi þar sem þeir virtust allir hafa sammælast um að hanga í  eigin landhelgi og reyna að koma boltanum á Ronaldinho sem átti að gera eitthvað ævintýralega sniðugt. Þetta er endurtekið efni frá síðustu leikjum. Boltinn er frekar sendur á Ronna tví- og þrívaldaðan en á gagnstæða kantinn þar sem allt er opið. Og svo lánast ekki alltaf galdurinn hjá Ronaldinho og þá fær hann skammir í blöðunum. Þær voru nú samt eitthvað minni núna en undanfarið því Ronni skoraði úr víti. Vítið var svona á mörkunum, brotið var á gráu svæði á jaðrinum, en ásetningurinn var þarna og refsingin alveg hæfileg fannst áhorfendum sem voru hartnær jafnmargir og allir Reykvíkingar. Gaman að heyra þá öskra alla í einum kór.   Okkar maður, hann Eiður, fiskaði horn, hljóp mikið, var oft frír, en fékk sjaldan boltann, þetta voru svona knattrakningaræfingar og einnar snertingar kúnstarbolti í lokin, meira svona léttleiki til hliðanna en framsækni. Við verðum að vona að Eiður fái meiri tíma næst, hann var kvikur og kaldur að leika á menn í gærkvöldi, en færin vantaði.   Eftir leikinn tók mig klukkustund að finna bílinn minn aftur, mannmergðin var svo svakaleg sem rann út um hliðin á Nývangi og þarna í kring eru allar götur eins, öll húsin örugglega hönnuð samkvæmt innblæstri frá einum og sama arkitektinum. Mér til happs lagði ég á minnið “Chile-götuna” og þar stóð Fordinn allur dældaður og dapur. Katalanar skrifa Chile með x-i, þ.e. Xile. Það er svona svipað og við myndum stafsetja þetta ágæta land svona:  Síle.

Barcelona endurheimti toppsætið